Trauma bonding in relaties: waarom je blijft, zelfs als het pijn doet

Waarom lukt het soms niet om een relatie los te laten — zelfs als je weet dat het niet werkt?

In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke ervaring met trauma bonding, systemisch werk en het doorbreken van generatiepatronen in relaties.

Ik ging naar een familieopstelling om mijn relatie te redden.

Door de dynamiek tussen mij en mijn man voelde ik me regelmatig machteloos. Wat ik ook probeerde; volwassen gesprekken over pijnlijke onderwerpen lukten structureel niet.

Niet omdat we het niet wilden, maar omdat het ons allebei niet lukte.

We werden gedomineerd door pijn uit het verleden, die we in volle glorie op elkaar projecteerden.

Onderliggend is er altijd een oneindige en onvoorwaardelijke liefde geweest. En toch kwamen we keer op keer in aantrekken en afstoten terecht.

Wat is trauma bonding?

Misschien wel het meest herkenbare patroon binnen relaties.

Een patroon waarin er een sterke emotionele binding is met iemand die tegelijkertijd ook de bron is van pijn en onveiligheid. De paradox is dat je je juist diep verbonden kunt voelen met dezelfde persoon die je ook raakt op je meest kwetsbare plekken.

Waarom loslaten zo moeilijk is

Trauma bonding zorgt er vaak voor dat het niet lukt om los te laten.

Er ontstaat een voortdurende cyclus van:

• aantrekken en afstoten

• liefde en afstand

• warmte en afwijzing
  

Die afwisseling houdt hoop levend.

De hoop dat het anders wordt. Dat het deze keer wel lukt.

Voor mijn systeem voelde dit — hoe pijnlijk ook — vertrouwd.

Ik herkende het uit de relatie met mijn moeder. En precies daardoor voelde het, gek genoeg, als veilig.

Ik wist niet beter, toch?

Systemische patronen in relaties

Door meerdere opstellingen zag ik hoe het patroon uit mijn huwelijk al generaties lang werd doorgegeven van moeder op dochter. Een patroon van niet kunnen verbinden,

niet uit onwil maar uit onkunde. Dit brak figuurlijk mijn hart open.

De omslag: van verwijt naar verantwoordelijkheid

Na jaren van boosheid, slachtofferschap en verdriet zag ik het aandeel dat ik in onze relatie meebracht.

Ik snapte waarom ik meer dan regelmatig hartklachten had.

Is het daarmee dan opgelost?

Nee, helaas werkt dat niet zo.

Voor ons was dit wel het begin van het einde. Niet van onze relatie, maar van een decennia oud patroon.

Ik besefte dat IK iets had te doen, voordat ik kon verlangen dat WIJ iets gingen doen.

Waar twee volwassenen vechten, staan twee kinderen huilend en schreeuwend langs de kant.

Beide willen gezien worden en beide reageren vanuit aangeleerde coping mechanismen.

Dit stopt pas als minstens één persoon bereid is om aandacht te geven aan dat waar het werkelijk om gaat; het eigen innerlijke kind.

Liefde zonder dragen

Voor mij was het van levensbelang dat ik vanuit onvoorwaardelijke liefde naar mijn man bleef kijken.

Zonder oordeel, maar met respect voor zijn innerlijke kind. En minstens zo belangrijk: ik leerde hoe ik stopte met dragen.

Uit de dramadriehoek stappen

Hoe ik dit deed?

Ik stapte uit de dramadriehoek en mijn primaire focus ging naar mijn eigen innerlijk kind.

Ik besefte me namelijk dat ik totaal geen controle had over het pad van mijn man.

Maar ook niet over de vraag of hij wel of niet mee zou bewegen.

Echte verandering kwam pas op het moment dat ik bereid was om alle uitkomsten los te laten.

Zelfs als dat zou betekenen dat we elkaar los moesten laten in de huidige vorm.

Daar ontstond ruimte voor beweging.

Een door AI gegenereerd beeld van mij en mijn 3 jarige zelf

Wat mij hielp

Om te komen waar ik nu sta, volgde ik het pad van yoga, systemisch werken en las ik me intensief in op dit onderwerp.

Twee boeken die mij zijn bijgebleven:

1. “Er is geen weg meer terug” van Willem Nellis Hij beschrijft:wanneer iets eenmaal zichtbaar is geworden, is er geen weg meer terug. Je kunt alleen nog kiezen hoe je ermee beweegt.

2. “It Didn’t Start With You” van Mark Wolynn Hij beschrijft:we dragen vaak gevoelens en patronen die niet bij ons zijn begonnen, maar die wel door ons heen tot uiting komen.
   

Herken je dit in jouw relatie?

Misschien herken je het patroon van aantrekken en afstoten. Of voel je dat er iets onder de oppervlakte speelt wat jullie samen niet doorbroken krijgen.

Je hoeft dit niet alleen te dragen.

Bij Bron44 werk ik met traumasensitieve yoga, systemisch werk en 1-op-1 begeleiding. En wanneer het passend is, is het ook mogelijk om als koppel te komen, om samen te kijken naar wat er onder jullie dynamiek leeft. Altijd afgestemd. Altijd in het tempo dat klopt.

Voel je welkom om contact op te nemen als je wilt onderzoeken wat er voor jou of jullie mogelijk is.

Alles wat niet van mij is geef ik terug