Moedermaffia, loyaliteit en de moederwond
- Eliesa Geilvoet
- 2 dagen geleden
- 4 minuten om te lezen
Deze winter in mijn cyclus werd gekenmerkt door wat ik vroeger luiheid zou noemen.
Mijn lichaam voelde zwaar, loom en uitgeput. Alsof er geen andere optie was dan mijn agenda zo leeg mogelijk maken. De focus lag volledig op overgave. En eerlijk: dat gaat me steeds beter af.
De afgelopen jaren heb ik mezelf aangeleerd om nieuwsgierig te zijn naar wat zich onder dit soort fases aandient. Niet meteen oplossen. Niet forceren. Maar luisteren. Meestal kom ik er vanzelf weer uit — en toch blijft het me fascineren hoe vanzelfsprekend de overgangen in mijn cyclus zich aandienen.
moedermaffia-loyaliteit-en-de-moederwondWaar ik normaal niet eindeloos kan bankhangen, kan ik daar in dit soort fases juist intens van genieten. Deze winter begon ik met de serie Moedermaffia.
Korte afleveringen, herkenbare dynamieken en een natuurlijke aantrekkingskracht door de systemische vraagstukken die erin verweven zijn. Een serie naar mijn hart. Ze verbindt op een bijzondere manier mijn eigen proces: van hoe ik vroeger als hulpverlener in gezinnen stond naast loyaliteitsconflicten, naar hoe ik nu als systemisch werker diezelfde problematiek op een totaal andere laag begeleid.
Loyaliteitsconflict zichtbaar gemaakt
Voor wie de serie niet kent: Moedermaffia gaat over gescheiden ouders en hun dochter Pip.
De vader is hertrouwd, de moeder krijgt een baby met een andere man en tussen moeder en bonusmoeder ontstaat een onderling conflict over wie de ‘beste moeder’ is. Ondertussen maakt de vader zijn ex opnieuw zwanger, vlak voor zijn huwelijk met zijn nieuwe partner.
Terwijl ik de serie bijna bingewatchend kijk, voel ik verrassend veel sympathie voor de moeder — ondanks dat ze het vanuit professioneel oogpunt bepaald niet handig aanpakt. In het begin is er nauwelijks sympathie voor de bonusmoeder. Gedreven door aandacht en niet werkelijk bewust van welke plek van haar is, loopt ook zij uiteindelijk vast.
Het grote “slachtoffer” is vanzelfsprekend Pip. Het is volkomen logisch dat dit meisje vastloopt op school, zich niet gezien voelt en negatieve aandacht gaat vragen.
Mijn hulpverleners hart gaat direct aan, al voel ik ook plaatsvervangende schaamte voor de hulpverlening zoals die wordt neergezet. Ja, ik weet dat de serie met een lollige ondertoon is geschreven. Maar eerlijk? Ik heb dit soort situaties écht gezien in mijn jaren als jeugdhulpverlener.
De moederwond onder de oppervlakte
Wat mij vooral opvalt, is niet alleen het duidelijke loyaliteitsconflict, maar ook hoe zichtbaar wordt dat de moeders eigenlijk niet anders konden. Dat klinkt misschien vreemd, maar hoe verder het seizoen vordert, hoe meer mijn sympathie verschuift — vooral wanneer de moeder van de bonusmoeder in beeld komt.
En vanzelf denk ik aan mijn eigen moeder. Niet omdat ik me identificeer met de personages, en ook niet omdat de moeders lijken op de vrouw die mijn moeder was. Maar omdat de serie pijnlijk duidelijk laat zien hoe een moederwond zich kan uiten. Hoe patronen worden doorgegeven, gevoed en bevestigd in de relatie tussen moeder en kind.
In de afgelopen zeven jaar werd mij steeds duidelijker in hoeverre mijn eigen moederwond verbonden was aan diepe verlatingsangst, aan aantrekken-en-afstoten, en aan een eindeloze behoefte aan goedkeuring en veiligheid. Er kwamen zelfs trekken in mezelf naar boven waarvan ik niet wist dat ze er waren — en al helemaal niet dat ze invloed hadden op de mensen om me heen. Ik weet inmiddels: ik zal de rest van mijn leven lagen van mezelf blijven tegenkomen die voortkomen uit deze wond. Een wond die nooit volledig ‘geneest’, maar die inmiddels wel veranderd is in tijgerstrepen. Sporen van leven. Van groei.
Geen “best-mom award”, wel waarheid
Nee, mijn moeder wint geen “best-mom award”. Maar die heb ik in dit leven ook niet nodig.
Ik had een moeder nodig die me leerde op eigen benen te staan.
Die me liet zien dat ik mijn eigen essentie mag leven.
En die me — pas later — liet begrijpen dat moederliefde in meerdere vormen bestaat.
Een moeder van wie ik nu oprecht kan voelen dat zij alles heeft gedaan wat zij kon, vanuit de omstandigheden waarin zij zelf is opgegroeid. Inmiddels voel ik dus dankbaarheid en sympathie voor haar verdriet en dat van mezelf.
Door mijn eigen innerlijke drang naar vrijheid en groei te volgen, heb ik geleerd mijn verantwoordelijkheid te nemen in het leven. Daardoor geef ik mijn moederschap anders vorm. Niet beter of slechter — maar anders. Omdat ik bereid ben om in mijn vrouwenlijn de patronen breker te zijn, niet door te dragen maar door te verzachten. Dat mijn eigen kind mij daarin helpt, voelt als een geschenk.
Wat wordt bedoeld met ‘moedermaffia’?
De term moedermaffia komt niet oorspronkelijk uit de serie.
Hij wordt gebruikt voor de vaak onuitgesproken sociale druk tussen moeders over hoe je een ‘goede moeder’ hoort te zijn. In talloze posts, collums en boeken komt deze term regelmatig voor.
Het verwijst naar:
groepsdruk
morele veroordeling
impliciete regels
loyaliteitseisen
Opmerkingen